Bloed prikken

bloedprikken3 weken geleden moest Mirthe bloed prikken (zie een week vol gluten, dinsdag 14 oktober). Dat is toen niet gelukt, omdat ze weggerend was. Afgelopen maandag moesten we weer naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis, voor een nieuwe poging. 

We werden opgevangen door de pedagogisch medewerker. Zij legde uit wat er ging gebeuren, vertelde hoe dat zou voelen en liet een drukband, een spuit en bananenspray zien. (Bananenspray verdoofd, zodat je het prikje minder voelt). Daarnaast mocht Mirthe een paar keuzes maken: Wilde ze bij mama op schoot, of zelf in de grote stoel. Wilde ze haar knuffie bij zich houden? En in welke arm wilde ze het liefst geprikt worden? Het viel mij op dat ze vooral tegen Mirthe praatte, ik was bijzaak ;-). Ze keek pas naar mij als Mirthe geen antwoord gaf.

Daarna liepen we samen naar de prikpoli.
– Bij Eva zijn we gewend dat ze geprikt wordt in de speelkamer, en niet in die klinische prikpoli. In het WKZ doen ze dat niet: De speelkamer moet een kamer blijven die veilig is, waar geen medische handelingen gebeuren.  Dit is natuurlijk vooral voor de kinderen die moeten blijven, maar daarbij meteen voor alle bezoekertjes –

speelkastBij de prikpoli aangekomen wilde Mirthe geen stap meer verzetten. Ze bleef keurig vlak voor de ingang staan, wilde alleen nog een paar stappen zetten om in de speelkast te kijken. Toen we het kamertje ingeroepen werden, moest ik haar oppakken en meenemen. In het kamertje zelf kreeg zij alle tijd om te bedaren. Daarna was het tijd voor stap 2: haar mouw opstropen. Toen ze na een tijdje weer uitgesnikt was, was het tijd voor stap 3: Bij mama op schoot komen zitten. Ze vooral heel verdrietig en gespannen, maar niet boos.
De pedagogisch medewerkster was heel geduldig, prees Mirthe om elke stap die ze deed en vertelde herhaaldelijk wat er ging gebeuren. Hierdoor escaleerde het gevoel bij Mirthe niet.

Toen Mirthe een tijdje bij mij op schoot had gezeten, gingen we doorpakken. Nu moest toch echt die prik gezet worden. Ik hield Mirthe stevig vast, een verpleegkundige hielp ‘Mirthe haar armpje stil houden’ en de pedagogisch medewerkster bleef inpraten op Mirthe. Voor zover ze boven het volume van Mirthe’s schreeuwen uit kon komen. (Later aan de telefoon zei ze dat Mirthe zo hard kan schreeuwen. Maar dit was nog maar ¾ van haar volume ;-). Als ze ook nog boos was geweest, was het veel erger geweest.)
Toen was het gebeurd. Twee buisjes bloed waren afgenomen. En Mirthe kreeg weer alle tijd om te bedaren. Toen mocht ze nog een sticker uitzoeken en gingen we weer naar huis.

Ze heeft de hele terugweg naar huis nog na zitten snikken. Ondanks het cadeautje dat ze van mij gekregen had.
En thuis heeft ze nog een paar uur stoïcijns op de bank gezeten. Het heeft veel indruk gemaakt…
Maar gelukkig, het is gelukt en we hoeven pas over een jaar weer!

Deze vind je misschien ook interessant

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *