Consultatiebureau

Vandaag ben ik met Eva weer naar het consultatiebureau geweest. Voor metingen, controle en 2 prikjes. Eigenlijk moest het al 2 weken geleden, maar toen was Eva net ziek geweest…

Eva is flink gegroeid. Dat hadden we zelf ook al gezien aan de kleertjes en slaapzakjes die zowat een maat oversloegen, en aan de wijzer van de weegschaal die flink uitsloeg. Onze eigen bevindingen blijken niet helemaal een goede graatmeter.
Want waar Eva bijna niet meer in kleertjes maat 74-80 past, is ze ‘pas76 cm.
En waar onze weegschaal bijna 10 kilo aan geeft, was ze op het consultatiebureau ‘pas8,8 kg
(Misschien toch eens een digitale weegschaap kopen ;-))
Toch is ze goed gegroeid! Vooral haar lengte nadert de 0-lijn!

Het gesprekje met de consultatiebureau-arts verliep iets minder soepel. We hadden een invalster, iemand die nog niets wist over onze voorgeschiedenis en over het coeliakie-onderzoek. Ze vroeg aan mij of ik me nu voor de rest van mijn leven aan het glutenvrije dieet moet houden. Terwijl je mijns inziens als arts toch hoort te weten dat coeliakie geen allergie is die over kan gaan…
En aan haar gezicht viel duidelijk af te lezen dat ze het onderzoek prevent cd eigenlijk maar niets vond. “Eerst werd geadviseerd om deze kinderen zo laat mogelijk gluten te geven, en nu moet het zo vroeg mogelijk?”
Ik weet dat er weerstand is tegen het onderzoek, ik heb een pittige woordenwisseling op het coeliakie-forum gelezen waarbij er aardig wat krachttermen werden gebruikt tegen de onderzoekers. Deze woordenwisseling kan ik helaas niet meer vinden. Of eigenlijk: Deze woordenwisseling kan ik gelukkig niet weer vinden. Want de woorden die ik las getuigen van een respectloosheid…
Ik ben erg tevreden over het onderzoek en over de begeleiding. Ik geloof ook helemaal in de theorie die achter het onderzoek zit: Langzaam de introductie van gluten opbouwen, zodat het kind er aan kan ‘wennen’ en niet in 1 keer gigantische belasting krijgt.

Eva voelde zich ook niet echt op haar gemak bij deze arts, ze kroop dicht tegen mij aan en zat al wat te snikken toen de arts haar lijfje controleerde. Toen ze ook nog 2 gemene prikjes kreeg begon ze heel hard te huilen!
Groot gelijk meisje, die prikjes zijn ook niet leuk. Maar het moet wel even…

Thuis, na een lekkere boterham en een spelletje bellenblaas, waren de prikjes al snel weer vergeten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*