Fiberhusk

Vaak kwam ik het tegen, op het forum of in recepten: Fiberhusk. Volgens velen de oplossing voor de problemen die glutenvrij bakken met zich mee brengen. Gluten is namelijk een soort lijm, die zorgt dat b.v. brood elastischer wordt. Als je glutenvrij eet, mis je dit bindmiddel en valt het brood sneller uit elkaar, is het kruimeliger, is het minder goed snijdbaar en wordt het sneller oud.

Aangezien ik tevreden was met mijn brood, heb ik de adviezen voor fiberhusk heel lang genegeerd. Totdat ik op oudjaar oliebollen ging bakken en fiberhusk in de ingredientenlijst stond. Toen heb ik het ook een keertje voor mijn brood gebruikt, en sindsdien ben ik om. Wat een wondermiddel!

Wel rekening mee houden dat er extra water/melk nodig is, anders wordt het brood 1 grote bal die mijn broodbakmachine niet meer kan kneden…

Maar wat is fiberhusk nou eigenlijk? Het is vlozaad, afkomstig van de weegbreesoort Plantago ovata, zie foto.

Onderstaand stukje vond ik op internet.
Vlozaad, of te wel Plantago ovata, is een opmerkelijke plant. Niet zozeer vanwege zijn uiterlijke verschijningsvorm, maar meer om wat hij ‘in zich’ heeft. In de zaadvliezen van deze plant zit namelijk een gomslijm, dat in de maag in combinatie met water, een volumineuze massa vormt. Er ontstaat een soort gel, dat voor een hongerstillend en tegelijk beschermend effect zorgt. Vlozaad, dat oorspronkelijk afkomstig is uit India en Pakistan, is daarmee een natuurlijk volumemiddel dat zeer veel water kan binden als het eenmaal is ontdaan van zijn pel. Gewoonlijk wordt psillium husk gebruikt omdat het gelerend en beschermend werkt. De werking hiervan is maximaal bij de husk. De hoeveelheid moet gedoseerd worden in functie van de stevigheid die men aan een gerecht wil geven”.

Deze vind je misschien ook interessant