Glutenvrij leven, 12 jaar geleden en nu

Een paar dagen nadat ik de diagnose coeliakie had gekregen, namen mijn ouders mij mee naar een reformwinkel. Achterin de winkel, onder in het schap, was 1 plankje met glutenvrije producten. We namen van bijna alles 1 mee naar huis, schrokken van de hoge prijs en later thuis van de droge structuur…

Vandaag beschrijven 6 glutenvrije bloggers hoe hun glutenvrije leven is veranderd. Onderaan deze blog vind je de links naar de andere bloggers, maar eerst mijn eigen verhaal: Glutenvrij leven, 12 jaar geleden en nu.

logo #wijbloggenglutenvrij

Een wereld van verschil: Glutenvrij leven 12 jaar geleden en nu.
Waar zal ik beginnen? Het assortiment in de winkels dat verveelvoudigd is, het brood dat niet alleen in de winkel maar ook zelfgemaakt veel lekkerder is, uit eten gaan wat zo veel makkelijker is, …

Glutenvrij assortiment, toen en nu

Een paar producten, achter in de reformwinkel, onder in het schap. Zo begon ik mijn glutenvrij leven. Gelukkig waren er al glutenvrije webwinkels. Ik ken verhalen van mensen die al (veel) eerder glutenvrij moesten eten, zij moesten stad en land af voor glutenvrij meel. Of doorbellen wat ze wilden bij een glutenvrije winkel, zodat die het op kon sturen.

Nu heeft de buurtsuper bij mij om de hoek een half schap met glutenvrije producten. En de grote Albert Heijn in de stad wel 2 schappen plus nog veel producten verspreid door de winkel. En (de meeste) producten zijn lekker, durf ik ook mijn bezoek voor te zetten. Wat een verschil met 12 jaar geleden…

En als je dat nog niet genoeg assortiment vindt, zijn er ook nog tig glutenvrije webwinkels en zelfs glutenvrije stenen winkels in elke hoek van het land!

Glutenvrij brood, toen en nu

Kennen jullie het nog? Dat vierkante plakje wit glutenvrij brood dat je 10 jaar geleden kreeg bij het enkele restaurant dat glutenvrij brood had? Ik kan me de smaak nog zo voor me halen. Of eigenlijk de niet-smaak. Want het had totaal geen smaak, brak in je handen en verkruimelde in je mond. En alleen met een flink slok drinken was het weg te krijgen. Geroosterd was het wel te doen…
De bakker bij mij om de hoek had hetzelfde brood. Samen met een vriendin probeerde ik het uit na een week glutenvrij leven. Ik was blij dat ik glutenvrij brood had gevonden, maar na het eten besloot het nooit weer te kopen.

Twee weken na mijn diagnose was ik jarig en kreeg ik een broodbakmachine. Tien jaar lang heeft deze trouwe dienst bewezen, tien jaar lang bakte ik bijna al mijn brood zelf met die machine. Heerlijke boterhammen, pas gebakken. Maar na een halve dag bewaren waren ze bijna op het niveau van dat witte vierkante broodje van de bakker…

Roosteren hielp hier ook. Net als invriezen en vooral het toevoegen van glutenvervangers (al wist ik toen nog niet dat ze zo heette en werkten). Mijn oom had voedingsleer gestudeerd en vroeg mij wat ik in plaats van gluten in het brood stopte. Ik had geen idee waar hij het over had. Later schreef ik een hele blog over glutenvervangers.
De eerste glutenvervangers die ik ging gebruiken, waren crème fraîche en gelatine poeder. Ik had dit gelezen op het coeliakieforum of in het tijdschrift van de Nederlandse Coeliakie Vereniging. Een grote hulp in die tijd! En ik schreef er een blog over, een van de eerste blogs voor deze website.

Na tien jaar trouwe dienst begaf mijn broodbakmachine het. En ik heb hem geen moment gemist! Tegenwoordig is er in veel supermarkten (vers!) glutenvrij brood te krijgen. (Lees mijn blog Dagvers brood, waar koop je het?). Mirthe vindt het licht meerzaden brood van AH Vrij Van lekker, gewoon te koop bij de buurtsuper bij ons om de hoek. Soms bestel ik brood online. En daarnaast bak ik van tijd-tot-tijd een speciaal broodje, zie bijvoorbeeld mijn blog Glutenvrij brood, bakken of kopen? En binnenkort is er zelfs een glutenvrije bakker op fietsafstand!

Glutenvrij uit eten, toen en nu

12 jaar geleden was het nog niet eens zo erg om glutenvrij uit eten te gaan. De kok was meewerkend, of hij/zij was het niet. Zoals ik in een blog in 2008 schreef: “(glutenvrije) restaurants zijn in 2 categorieën te verdelen: De eerste laat gewoon alles weg waar gluten in kunnen zitten. Bij de tweede mag ik (vrijwel) alles eten, hier worden de sausjes e.d. ook aangepast”. 
En vaak kon het gewoon niet, had de kok geen idee waar ik het over had. (Zoals ik beschreef in mijn blog Eten in Amsterdam in 2009).

En toen kwam de glutenhype. In 2012 schreef ik er voor het eerst over. Iedere kok had opeens van glutenvrij gehoord. Maar de meesten hadden de bel wel horen luiden, maar … hadden nog nooit van kruisbesmetting gehoord. In de eerste 6 jaar van mijn glutenvrije leven ben ik eigenlijk nooit ziek geworden van gluten. In 2013 werd ik 3 keer ziek omdat mensen geen idee hadden van glutenvrij (maar wel dachten dat ze dat hadden). En in 2015 wel 5 keer… (Lees Onze 18 glutenfouten). Hierdoor was ik in 2016 zo bang geworden om uit eten te gaan, dat ik al misselijk was voordat ik überhaupt een hap had gegeten

Met hulp van een psycholoog, veel open vragen stellen aan het restaurant, een lezing over veilig glutenvrij uit eten van diëtist Gaby en veel goede ervaringen ben ik van deze angst af gekomen. Vorig jaar ben ik zelfs 36 keer uit eten geweest zonder ziek te worden!
Maar bijna elke keer bereid ik me goed voor, vraag ik na, en blijf ik vertrouwen op mijn onderbuikgevoel. Bij twijfel niet eten!

Tenslotte: glutenvrij toen en nu

De linker foto was vlak nadat ik de diagnose coeliakie had gekregen. Ik at net 1 of 2 weken glutenvrij, mijn diarree was gestopt, ik had weer iets meer energie en ik durfde zelf in de auto naar een vriendin te rijden.
De rechter foto was 2 jaar geleden. Vol plezier op de schommel.
Wat een verschil, glutenvrij 12 jaar geleden en nu…

Nog meer glutenvrij toen en nu:

Wil je meer lezen over glutenvrij toen en nu? Lees dan de artikelen van de andere glutenvrije bloggers van #wijbloggenglutenvrij.

5 thoughts on “Glutenvrij leven, 12 jaar geleden en nu

    • Ja, dat is inderdaad heerlijk. Mijn schoonmoeder zei ’36 keer? Toe maar!’. Maar ik denk dat zij veel vaker uit eten gaat als ze alles mee rekent wat ik mee reken: Ook dat patatje tussendoor, dat ijsje bij de ijsboer en die bedrijfslunch. Voor anderen is dat geen ‘uit eten’, voor ons is dat elke keer weer het eten uit handen geven, een mogelijkheid om ziek te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *