Mijn nieuwe normaal?

Ik kreeg een berichtje:  “Ik miste je aanwezigheid al! (ik dacht er zal toch niks zijn).”
Nee, ik ben gelukkig niet ziek. Maar wel minder aanwezig op de social media en er komen niet meer elke week twee nieuwe blogs online.
Ik ben bezig met andere dingen, mijn hoofd zit vol. Ik deel dit met jullie omdat dit een vervolg is op mijn blog Coeliakie en Corona en omdat het misschien invloed heeft op mijn blog.

Twee maanden duurt deze ‘lockdown’ nu. Twee maanden waarin ik nauwelijks de wijk uit ben geweest, waarin ik wel eens een wandeling maak of een praatje met de buurvrouw, maar waarin ik niet naar mijn werk ging, niet naar familie en niet naar vrienden.

Fijne eerste maand

De eerste weken vond ik het heerlijk (afgezien van dat kleine dipje in de tweede week). Geen gehaast, fijn samen thuis, eindelijk tijd voor een wandeling na werktijd of lekker in de zon met een goed boek.
Ik noemde het ‘heel druk en heel rustgevend’. Ja, ook heel druk. Want tussen 9 en 2 wisselen mijn rollen zich in razend tempo af: werknemer, moeder, juf, huishoudster… Best vermoeiend. Maar daarna gaan de kinderen buiten spelen en heb ik gelukkig rust.

Onrustige tweede maand

Maar na die eerste weken werd ik onrustig.
Ik miste iets, maar wist niet wat. Mijn schoonzusje mist feestjes, die mis ik absoluut niet. Mijn vriendin mist het alleen thuis zijn, dat heb ik überhaupt haast nooit dus dat mis ik ook niet.

Uiteindelijk besef ik dat ik vooral mijn vriendinnen en familie mis. De langere en diepere gesprekken, het naast elkaar zitten en een glas thee/wijn drinken. Maar ook mis ik mijn werk, het samen iets moois neerzetten en de lol met mijn collega’s.
Ik besefte dat ik niet meer ‘thuis opgesloten’ wil zitten, maar dat ik ook niet terug wil naar de hectiek van het oude normaal. Maar hoe mijn nieuwe normaal er uit moet zien, zie ik nog niet echt voor me. Ik denk veel, ik schrijf veel, ik probeer een modus te vinden.

Weer meer vrijheid

Vanaf deze week gaan de kinderen weer om-de-dag naar school en ook ik kruip langzaam uit mijn schulp. Afgelopen maandag heb ik weer voor het eerst een vriendin in het echt gezien. We hebben een heerlijke wandeling over de hei gemaakt, op gepaste afstand van elkaar.
Vandaag ga ik voor het eerst weer roeien en maandag ga ik voor het eerst weer een uurtje naar mijn werk.

Mijn nieuwe normaal?

Hoe zeer ik er ook naar verlang om weer echt contact te hebben, het benauwd me ook. Hoe voorkom ik dat ik weer in die ‘ratrace’ kom? Hoe blijf ik de juiste prioriteiten stellen? Hoe voorkomen we samen die ‘tweede golf’.
Ik maak een lange lijst met dingen die ik belangrijk vind. De belangrijkste zijn:

  • Rust, reinheid en regelmaat, met uitzonderingen!
  • Zo min mogelijk afspraken ver vooruit maken
  • Vaker thuis werken
  • Minder tijd verdoen op Facebook e.d. (timer zetten)

Hierdoor moet er meer tijd en rust over blijven om spontaan dingen te doen, om te ‘spelen’.

  • Minimaal 1 keer per week iets leuks doen met manlief (bijvoorbeeld tango dansen of wandelen)
  • Elke zondag met z’n 4-en spelletjesavond
  • Gezamenlijk ontbijt op de dagen dat we allemaal vrij zijn, zodat we de plannen van die dag kunnen bespreken en op elkaar afstemmen
  • Op mijn vrije dag altijd iets doen wat ik echt leuk vind, waar ik energie van krijg. Bijvoorbeeld een kop koffie met een vriendin.
  • Brieven en kaarten blijven schrijven. Dat deed ik veel voordat ik kinderen kreeg, maar is verzand. Ik vergat zelfs kaartjes te schrijven om mensen te feliciteren met hun baby… De afgelopen weken heb ik dat weer volop ingehaald!
  • Blijven wandelen, fietsen naar mijn werk en roeien (op de ergometer en in de boot).

En daarnaast denk ik ook na over hoe wij (nog wat meer) milieuvriendelijk kunnen leven…

Ik ben glutenvrij.nl

Zoals jullie kunnen zien heeft ikbenglutenvrij.nl een nieuwe lay-out gekregen. Ik ben er nog niet helemaal tevreden over, maar heb ook geen zin om er veel energie in te steken. Ik stop mijn tijd veel liever in het schrijven van blogs!

Maar hoe mijn blog past in mijn nieuwe normaal, daar ben ik nog over aan het denken…

Eén antwoord op “Mijn nieuwe normaal?”

  1. Toch goed bezig Mirjam!! Ik mis mijn kleinkinderen. Wandel veel alleen. Had het pensioen van Jos heel anders voorgesteld… Gelijk binnen zitten samen en nergens naar toe. Alles wat we besproken hadden ging niet door helaas. Hopelijk wordt het snel anders. Dikke knuffel voor jullie allemaal!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*